Pineapple 66 – Form from and through thought.

(Poetry and pottery, shape in ethics, equations, reasoning, actualisation in philosophy, supreme over reality and theology in art. Regularity in familiarity, normalising an effective image, speculations that find meanings)

By partially or entirely doubting the absoluteness of what is real by means of abstraction – in effect by setting aside its cohesiveness – I re-evaluate my position on it, consequently, my perception of it. This is effectuated on the basis of impulsive thoughts and compulsive ideas that are either able or suitable to schematise and reinvent the new ‘unrealistic’ fact.
Through clearly intuitive disciplines, I attempt to formulate what in my thinking is either willing or able to try a new composition, therefore a new form: this becomes possible through questions and answers, correlations and utterances of divergence, mnemonic hints and edges.
The work becomes visible when its very interpretation becomes clear, in other words perceptible. Colour, pencil, the canvas, paper, clay and the copper sheet constitute, inter alia, materials that have the ability to contribute to the elevation of ideas to visual utterances: images, objects or admixtures of materials that may express the motionlessness required by the work without, however, impeding its absolute correlation with the time that yielded and also contained it.
The work also comments, narrates and informs. In other words, it addresses the truths of the ‘ego’, but also other, more global ones. On the basis of a wider acceptance, I admit, avow and record points, accents and lines, but also shapes that, as they evolve, led to multidimensional forms.
Through the gradations of dimension – mostly of the span of a frame and the utilisation of both its sides – the perspective on thinking becomes readjusted to a level of density in terms of both form and content. Ι am in agreement with the conviction that the part contributes to the articulation of the ‘whole’, but can also, as an autonomous unit, express if not an idea in its entirety, then at least one of its different folds.

Soteris Kallis, visual artist


Ανανάς εξήντα-έξι

Μορφή από και διά μέσου της σκέψης.
(Ποίηση και κεραμική, σχήμα στην ηθική, εξισώσεις, συλλογισμοί, πραγματοποίηση στη φιλοσοφία, υπέρτατο και θεολογία στην τέχνη. Κανονικότητα στην οικειότητα, ομαλοποίηση μιας αποτελεσματικής εικόνας, εικασίες που βρίσκουν νοήματα)

Αμφισβητώντας μερικώς ή στην ολότητά του το απόλυτο του πραγματικού διά μέσου της αφαίρεσης –αναιρώντας στην ουσία τη συνεκτικότητά του–, αναθεωρώ τη θέση μου απέναντί του και συνεπώς την αντίληψή μου για τούτο. Αυτό διαδραματίζεται στη βάση παρορμητικών σκέψεων και ψυχαναγκαστικών ιδεών, ικανών ή κατάλληλων να σχηματοποιήσουν και να εφεύρουν το νέο «εξωπραγματικό» δεδομένο.
Μέσα από μια καθαρά διαισθητική πρακτική, επιχειρώ να μορφοποιήσω εκείνο που στη σκέψη μου τείνει ή προσφέρεται να δοκιμάσει μια νέα σύσταση, και επομένως μια νέα μορφή: αυτό γίνεται εφικτό μέσα από ερωτήματα και απαντήσεις, συσχετισμούς και διατυπώσεις απόκλισης, μνημονικές νύξεις και αιχμές.
Το έργο είναι ορατό όταν η ίδια η ερμηνεία του καθίσταται ορατή, δηλαδή αντιληπτή. Το χρώμα, το μολύβι, ο καμβάς, το χαρτί, ο πηλός και το φύλλο χαλκού συνιστούν, μεταξύ άλλων, υλικά ικανά να συμβάλλουν στην αναγωγή των ιδεών σε εικαστική διατύπωση: σε εικόνες, αντικείμενα ή συνονθυλεύσεις υλικών μπορούν να εκφράσουν την αναγκαία για το έργο στατικότητα, χωρίς εντούτοις να παρεμποδίζουν την απόλυτη συσχέτισή του με τον χρόνο που το γέννησε αλλά και το πλαισίωσε.
Τα έργα σχολιάζουν, αφηγούνται και πληροφορούν. Πραγματεύονται με άλλα λόγια τις αλήθειες του «εγώ», καθώς και άλλες, σφαιρικότερες. Στη βάση μιας ευρύτερης αποδοχής, ομολογώ, εκμυστηρεύομαι και καταγράφω σημεία, τόνους και γραμμές αλλά και σχήματα που στην εξέλιξή τους οδηγούνται σε μορφές πολυδιάστατες.
Μέσα από κλιμακώσεις της διάστασης –κυρίως της ευρύτητας ενός πλαισίου και της αξιοποίησης των δύο όψεών του–, η προοπτική της σκέψης αναπροσαρμόζεται σε επίπεδο πυκνότητας τόσο της φόρμας όσο και του περιεχομένου. Η πεποίθηση ότι το τμήμα συμβάλλει στην εκφορά του «όλου», ενώ παράλληλα μπορεί και ως αυτόνομη μονάδα να εκφράσει –αν όχι μια ιδέα στην ολότητά της αλλά τουλάχιστον μια πτύχωσή της– με βρίσκει σύμφωνο.

Σωτήρης Καλλής, Εικαστικός